هنری کویل و سوپرمن ناتمام؛ رتبه بندی 5 سوپرمن دنیای دی سی زک اسنایدر - وبلاگ علیکایی

البته کویل در آستانه ورود به دوره تازه ای از فعالیت حرفه ای خود واقع شده است و پروژه هایی مانند بازسازی کوه نشین (Highlander) و مجموعه وارهمر (Warhammer) می توانند تصویر تازه ای از او به عنوان بازیگر بسازند. با این حال، سوپرمن همچنان هم یکی از مهم ترین موفقیت های کارنامه کویل و هم یکی از بزرگ ترین فرصت های از دست رفته دوران حرفه ای اوست.

این نقش کویل را خیلی سریع به چهره ای شناخته شده برای عموم تبدیل کرد و حتی منتقدان سرسخت او نیز به سختی می توانند انکار نمایند که کویل از نظر ظاهر و حضور روی پرده، کاملا برای نقش سوپرمن مناسب بود. کویل در طول دوران حضورش در جهانی سینمایی دی سی توانست تصویری متمایز از کلارک کنت و سوپرمن ارائه دهد؛ هرچند این دوران بسیار کوتاه تر از چیزی بود که در ابتدا تصور می شد.

در واقع، سوپرمن هنری کویل می توانست حضور بسیار پررنگ تری در سینما داشته باشد. حتی زمانی که دی سی به جای ساخت دنباله ای مستقل برای مرد پولادین (Man of Steel)، سوپرمن را وارد بتمن در برابر سوپرمن: طلوع عدالت (Batman v Superman: Dawn of Justice) کرد و فرصت ساخت یک فیلم مستقل واقعی را از او گرفت، کویل همچنان یکی از محورهای اصلی جهانی زک اسنایدر باقی ماند؛ جهانیی که قرار بود با چند دنباله پس از لیگ عدالت ادامه پیدا کند، اما این برنامه ها در نهایت هرگز به مرحله فراوری نرسیدند.

جنبشی که برای احیای جهانی اسنایدر شکل گرفت نیز تا مدت ها بر بازگرداندن این مسیر و ساخت ادامه داستان های او تاکید داشت. با این حال، نزدیک ترین چیزی که هواداران به یک آینده واقعی برای سوپرمن هنری کویل رسیدند، بازگشت کوتاه او در بلک آدام (Black Adam) بود؛ بازگشتی که قرار بود مقدمه ای برای حضور گسترده تر او باشد، اما در نهایت به خداحافظی زودهنگامش از این نقش ختم شد.

آنچه این خداحافظی را تلخ تر می نماید، فقط فرصت هایی نیست که از دست رفت، بلکه کیفیت خود بازی کویل در فیلم هایی است که واقعا ساخته شدند. در ادامه، هر پنج حضور سینمایی او در نقش سوپرمن را از ضعیف ترین تا برترین آنالیز می کنیم.

5. لیگ عدالت (Justice League)

• سال اکران: 2017
• کارگردان: زک اسنایدر
• بازیگران: بن افلک، هنری کویل، ایمی آدامز، گل گدوت، ازرا میلر، جیسون موموآ، ری فیشر، جرمی آیرونز، داین لین، کانی نیلسن، جی. کی. سیمونز
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: 6 از 10
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: 39 از 100

با توجه به حواشی و مشکلاتی که در پشت صحنه فراوری فیلم رخ داد، این که نسخه سینمایی لیگ عدالت با وجود تغییرات گسترده جاس ویدون قابل تماشا از کار عایدی، خودش اتفاق قابل توجهی است. این فیلم محصول روندی بسیار آشفته بود؛ پروژه ای که ابتدا قرار بود زیر نظر زک اسنایدر ساخته گردد، اما پس از کناره گیری او، بخش قابل توجهی از فیلم دوباره فیلمبرداری و تغییر داده شد.

نتیجه، فیلمی است که به نوعی از کنار هم نهاده شدن دو فیلم متفاوت شکل گرفته است: بخشی از تصاویری که اسنایدر برای نسخه اولیه خود فیلمبرداری نموده بود و بخشی از صحنه هایی که ویدون برای بازسازی داستان و تغییر لحن فیلم به پروژه اضافه نمود.

این دوگانگی به وضوح در فضای فیلم دیده می گردد. ویدون یا استودیو در پی ساخت فیلمی سبک تر و شوخ تر از چیزی بودند که اسنایدر در نظر داشت و فیلم هیچ وقت نتوانست این دو رویکرد متفاوت را کاملا با یکدیگر هماهنگ کند. در کنار آن، برخی جلوه های ویژه دیجیتال فیلم نیز کیفیت بسیار نامناسبی دارند و نحوه پرداخت داستان سوپرمن را پیچیده تر نموده اند. در واقع، سبیل معروف هنری کویل شاید کم اهمیت ترین مشکل این فیلم باشد.

کویل پس از بازگشت سوپرمن کوشش می نماید وجهی روشن تر و کلاسیک تر از کلارک کنت را به نمایش بگذارد، اما مشکل اصلی این است که شخصیت او مانند بسیاری از شخصیت های دیگر فیلم، به اندازه کافی پردازش نشده است. داستان شلوغ و نامنظم است، تهدید اصلی فیلم به اندازه کافی جدی و تاثیرگذار نیست و بسیاری از اتفاق ها نیز بدون آن که زمینه مناسبی برایشان فراهم شده باشد، رخ می دهند.

کویل در چنین شرایطی کوشش خودش را می نماید، اما فیلمنامه فضای چندانی برای ارائه یک نسخه کامل تر از سوپرمن در اختیار او نمی گذارد.

4. بلک ادام (Black Adam)

• سال اکران: 2022
• کارگردان: ژائومه کولت-سرا
• بازیگران: دواین جانسون، آلدیس هاج، نوحا سنتینو، سارا شاهی، مروان کنزاری، کوئینتسا سوئیندل، بودی سابونگوی، پیرس برازنان
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: 6.1 از 10
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: 39 از 100

قرار دادن بلک ادام در این لیست شاید کمی ناعادلانه به نظر برسد، چون حضور هنری کویل در این فیلم عملا به یک صحنه حدودا 20 ثانیه ای پس از تیتراژ محدود می گردد. با این حال، نمی توان اهمیت آن صحنه و حواشی پیرامونش را نادیده گرفت.

بلک ادام در تبلیغات خود تا حد زیادی به عنوان شروع فصل تازه ای برای جهانی دی سی معرفی گردید؛ فصلی که دواین جانسون قرار بود نقش مهمی در آن داشته باشد. در این میان، بازگشت هنری کویل در نقش سوپرمن به عنوان یکی از مهم ترین اتفاق های پیش روی جهانی دی سی مطرح شد و بسیاری تصور کردند این حضور کوتاه، شروع مسیر تازه ای برای این شخصیت خواهد بود.

از نظر هیجان لحظه ای، سخت است انکار کنیم که تماشا کویل در حالی که از تاریکی بیرون می آید و بار دیگر لباس کلاسیک آبی و قرمز سوپرمن را به تن دارد، تاثیر خودش را می گذارد. استفاده از موسیقی به یادماندنی جان ویلیامز نیز این لحظه را برای هواداران خاطره انگیزتر کرد. کویل مثل همواره کاملا شبیه سوپرمن به نظر می رسد و ایده رویارویی او با بلک ادام نیز به خودی خود مجذوب کننده بود.

مشکل اینجا است که خود بلک ادام برای تبدیل شدن به نقطه شروعی تازه برای یک مجموعه بزرگ، فیلم قدرتمندی از کار درنیامد. دواین جانسون در نقش شخصیت اصلی عملکرد قابل قبولی دارد و برخی از بازیگران دیگر فیلم نیز با وجود بازی های خوب، آن طور که باید مورد توجه قرار نگرفتند. با این حال، بلک ادام بیش از حد به فرمول های آشنای فیلم های ابرقهرمانی متکی است و حجم بالای جلوه های ویژه نیز همواره به کیفیت مطلوبی منجر نمی گردد.

بلک ادام همچنان فیلمی سرگرم نماینده است و لحظه های مجذوب کننده خودش را دارد، هرچند گاهی بیش از اندازه خودش را جدی می گیرد. در میان بازیگران، پیرس برازنان در نقش دکتر فیت بدون تردید یکی از نقاط برجسته فیلم است.

این بازگشت کوتاه در نهایت بیشتر به یادآوری فرصتی از دست رفته تبدیل شد؛ فرصتی که می توانست داستان سوپرمن هنری کویل را ادامه دهد.

3. بتمن در برابر سوپرمن: طلوع عدالت (Batman v Superman: Dawn of Justice)

• سال اکران: 2016
• کارگردان: زک اسنایدر
• بازیگران: بن افلک، هنری کویل، ایمی آدامز، جسی آیزنبرگ، داین لین، لارنس فیشبرن، جرمی آیرونز، هالی هانتر، گل گدوت
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: 6.4 از 10
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: 28 از 100

اگر قرار بود کیفیت یک فیلم را براساس اندازه بحث و جدلی که درباره آن شکل گرفته اندازه بگیریم، بتمن در برابر سوپرمن: طلوع عدالت احتمالا یکی از پرسروصداترین فیلم های ابرقهرمانی تاریخ بود. بحث ها درباره فیلم خیلی زود آن قدر گسترده شد که خود فیلم و ایده هایش تا حد زیادی در میان انبوه واکنش ها گم شدند؛ اتفاقی که تا حدی مایه تاسف است، چون فیلم نقاط قابل توجه زیادی دارد.

نسخه کارگردان بتمن در برابر سوپرمن به طور معین از نسخه سینمایی کامل تر و منسجم تر است، اما حتی نسخه اکران شده نیز بهتر از چیزی است که حجم انتقادها در زمان انتشارش نشان می داد. زک اسنایدر در این فیلم کوشش می نماید ایده قهرمان بودن را زیر سوال ببرد و آنالیز کند که یک شخصیت ابرقهرمانی در جهانیی واقعی و پیچیده چگونه می تواند وجود داشته باشد.

همین ایده از یک سو یکی از مجذوب کننده ترین جنبه های فیلم بود و از سوی دیگر، به یکی از اصلی ترین دلایل واکنش های منفی به آن تبدیل شد. فیلم به جای این که صرفا یک ماجراجویی ابرقهرمانی کلاسیک باشد، می خواهد درباره مفهوم قهرمان بودن، قدرت و مسئولیت نیز حرف بزند.

با این حال، داستان در بخش هایی زیر بار خرده داستان های متعدد قرار می گیرد و فیلم گاهی بیش از اندازه روی معرفی رویدادها و شخصیت هایی تمرکز می نماید که قرار بود در فیلم های بعدی اهمیت پیدا نمایند. لحن بسیار تاریک فیلم نیز برای همه تماشاگران مناسب نبود و از همان ابتدا معین بود که اسنایدر قصد ندارد نسخه ای معمولی و قابل پیش بینی از رویارویی بتمن و سوپرمن بسازد.

هنری کویل هم در مرکز بخش قابل توجهی از انتقادها نهاده شد؛ نه لزوما به علت بازی خودش، بلکه به خاطر نحوه نوشته شدن شخصیت سوپرمن و کلارک کنت. به نظر می رسد اگر فیلم فضای بیشتری برای بازی کویل و حضور انسانی تر کلارک فراهم می کرد، این بازیگر می توانست ابعاد بیشتری از شخصیت را نشان دهد.

با این حال، نمی توان اندازه تعهد کویل به تصویری که اسنایدر از سوپرمن در فکر داشت را نادیده گرفت. چه با انتخاب های اسنایدر موافق باشیم و چه نباشیم، کویل نقش را با تمام توان اجرا نموده است.

2. لیگ عدالت زک اسنایدر (Zack Snyders Justice League)

• سال اکران: 2021
• کارگردان: زک اسنایدر
• بازیگران: بن افلک، هنری کویل، گل گدوت، ری فیشر، ازرا میلر، جیسون موموآ، هری لنیکس، ایمی آدامز، جرمی آیرونز، داین لین، کانی نیلسن، جی. کی. سیمونز، کیران هایندز، امبر هرد، جو مورتون، ری پورتر
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: 7.9 از 10
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: 71 از 100

تقریبا همه می دانند لیگ عدالت زک اسنایدر چگونه پس از سال ها درخواست هواداران به نمایش عایدی، بنابراین نیازی نیست دوباره تمام ماجرای ساخت و انتشار این نسخه را مرور کنیم. با این حال، شرایط غیرمعمولی که به فراوری آن منجر شد، انتظارات را بسیار بالا برده بود. این نسخه قرار بود فرصتی برای اسنایدر باشد تا دیدگاه اولیه خودش را درباره فیلم بازسازی و کامل کند؛ و تا حد زیادی نیز به این هدف رسید.

تفاوت میان نسخه زک اسنایدر و نسخه سینمایی لیگ عدالت بسیار چشمگیر است، حتی با وجود این که اسکلت اصلی داستان در هر دو فیلم تقریبا یکسان به جای مانده است. اسنایدر بخش قابل توجهی از تصاویر نو را فیلمبرداری کرد و خطوط داستانی تازه ای را نیز به فیلم اضافه نمود، اما بخش مهم تر ماجرا این است که نسخه او فرصت پیدا کرد داستان را با ریتم و لحنی بسیار نزدیک تر به دیدگاه اولیه کارگردان روایت کند.

اگر بتمن در برابر سوپرمن درباره فروپاشی مفهوم ابرقهرمانی بود، لیگ عدالت زک اسنایدر بیشتر کوشش می کرد جایگاه و هویت افسانه ای این گروه را در جهانی دی سی دوباره شکل دهد.

فیلم از نظر بصری بلندپروازانه و چشمگیر است و ریتم و ساختارش نیز به اسنایدر اجازه می دهد داستان شخصیت های مختلف را با جزئیات بیشتری دنبال کند. در این میان، سوپرمن هنری کویل دوباره در مرکز فیلم قرار می گیرد و این بار حتی لباس سیاه نمادین او نیز بخشی از داستان است.

همین بازگشت به نسخه ای که اسنایدر از شخصیت در فکر داشت باعث شد بسیاری از هواداران، تصویر کامل تری از مسیری را ببینند که می توانست ادامه پیدا کند. شاید مهم ترین حس هنگام تماشای فیلم همین باشد: این که بالاخره بخش هایی از داستانی را می بینیم که چند سال پیش ناتمام رها شد.

1. مرد پولادین (Man of Steel)

• سال اکران: 2013
• کارگردان: زک اسنایدر
• بازیگران: هنری کویل، ایمی آدامز، مایکل شنون، کوین کاستنر، داین لین، لارنس فیشبرن، آنتیه تراوه، آیلت زورر، کریستوفر ملونی، راسل کرو
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: 7.1 از 10
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: 57 از 100

بیش از یک دهه پس از اکران مرد پولادین، هنوز استدلال قدرتمندی برای نادیده گرفتن جایگاه آن به عنوان یکی از فیلم های مهم سوپرمن وجود ندارد؛ فیلمی که در عین حال نشان داد انتخاب هنری کویل برای این نقش تا چه اندازه درست از آب عایدیه است.

اسنایدر علاقه ای نداشت نسخه نو سوپرمن صرفا ادای احترامی به تصویر کریستوفر ریو از این شخصیت باشد. در عوض، او داستانی نسبتا واقع گرایانه از خاستگاه سوپرمن روایت کرد؛ داستان مردی که در حقیقت موجودی قدرتمند از سیاره ای دیگر است و باید در میان انسان هایی زندگی کند که همواره با حضور یک موجود فرازمینی قدرتمند کنار نمی آیند.

با وجود مقیاس بزرگ علمی-تخیلی داستان و صحنه های بزرگ اکشن، هسته اصلی داستان درباره مردی است که احساس می نماید به این جهان تعلق ندارد و کوشش می نماید جایگاهش را در جهان پیدا کند. همین وجه انسانی، یکی از مهم ترین نقاط قوت فیلم است و باعث می گردد داستان کلارک کنت تنها به نمایش قدرت های سوپرمن محدود نگردد.

موسیقی هانس زیمر یکی دیگر از نقاط برجسته فیلم است و در کنار نگاه بصری اسنایدر به صحنه های اکشن، به مرد پولادین هویتی بسیار معین می دهد. برخی انتخاب های بصری فیلم در گذر زمان کمی قدیمی به نظر می رسند، اما جسارت و مقیاس فیلم همچنان باعث می گردد تماشای آن تجربه ای سرگرم نماینده باشد.

حیف که هیچ وقت دنباله واقعی مرد پولادین را ندیدیم؛ فیلمی که می توانست داستان سوپرمن کویل را بسیار عمیق تر کند و مسیر رشد او را ادامه دهد.

همان طور که کریستوفر ریو پیش از او و دیوید کورنسوت پس از او این کار را انجام دادند، هنری کویل نیز در مرد پولادین توانست کاملا در نقش سوپرمن باورپذیر باشد. او در طول فیلم از جوانی منزوی و متفکر که بار سنگین گذشته اش را به دوش می کشد، به محافظ بشریت تبدیل می گردد.

صحنه پرواز نخست سوپرمن، همراه با موسیقی اوج گرفته هانس زیمر، یکی از مهم ترین لحظه های فیلم است؛ جایی که کویل می تواند همزمان دو وجه شخصیت را نشان دهد: کلارک کنت انسانی که در پی جایگاه خودش است و سوپرمنی که قرار است به قهرمان مردم تبدیل گردد.

سرانجام مرد پولادین هم از همان زمان اکران بحث برانگیز بود و هنوز هم درباره آن اختلاف نظر وجود دارد. اما شاید همین واکنش ها بخشی از علت ماندگاری فیلم باشند؛ چون فیلمی که کوشش می نماید تصویری متفاوت از یک شخصیت نمادین ارائه دهد، طبیعتا نمی تواند همه تماشاگران را با خود همراه کند.

منبع: ScreenRant